Στην Ελλάδα αγαπάμε τα ζώα. Αλλά συχνά τα αγαπάμε από απόσταση.
Στις αυλές. Στα μπαλκόνια. Στο «έτσι τα βρήκα».
Η καθημερινή εικόνα που όλοι ξέρουμε
Σκύλος δεμένος «για να μην φύγει».
Γάτα που «κυκλοφορεί μόνη της».
Ζώα παρόντα, αλλά όχι πραγματικά μέρος της ζωής.
Όχι από κακία. Από συνήθεια.
Ζούμε κοντά — όχι μαζί
Σε πολλές χώρες το ζώο:
μπαίνει στο σπίτι
έχει ρυθμό ζωής
συμμετέχει στην καθημερινότητα
Στην Ελλάδα συχνά:
απλώς υπάρχει στο ίδιο περιβάλλον
Αυτό αλλάζει — αργά αλλά σταθερά
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε:
περισσότερες βόλτες
περισσότερη ενημέρωση
περισσότερους ανθρώπους που ρωτούν «μήπως φταίω εγώ;»
Και αυτό είναι τεράστια πρόοδος.
Η πραγματική φιλοζωία
Δεν είναι μόνο υιοθεσία. Είναι συμμετοχή στη ζωή του ζώου. Και αυτή τη σχέση, τη μαθαίνουμε τώρα.
