Οι περισσότεροι κηδεμόνες πιστεύουν ότι η εκπαίδευση αφορά το να μάθει ένα ζώο να υπακούει. Να κάθεται. Να έρχεται. Να μη τραβάει. Να μη γαβγίζει.
Στην πραγματικότητα, η εκπαίδευση δεν ξεκινά από το ζώο — ξεκινά από τον άνθρωπο.
Ένα κατοικίδιο δεν καταλαβαίνει «κανόνες». Καταλαβαίνει μοτίβα. Τι συμβαίνει όταν κάνει κάτι. Πώς αντιδράς. Πότε είσαι ήρεμος και πότε όχι.
Το πιο συχνό λάθος
Περιμένουμε συνέπεια από το ζώο, ενώ εμείς αλλάζουμε συμπεριφορά κάθε μέρα. Άλλοτε γελάμε με μια “αταξία”, άλλοτε θυμώνουμε για το ίδιο πράγμα.
Για το ζώο αυτό είναι σύγχυση — όχι ανυπακοή.
Εκπαίδευση = προβλεψιμότητα
Όταν το κατοικίδιο ξέρει τι να περιμένει από εσένα, η συμπεριφορά του ηρεμεί. Δεν χρειάζονται φωνές, ούτε τιμωρίες. Χρειάζεται σταθερότητα.
Ίδιες αντιδράσεις
Ίδια όρια
Ίδιος τόνος
Γιατί «δεν πιάνει» η εκπαίδευση σε πολλούς
Γιατί γίνεται σπασμωδικά. Λίγο σήμερα, καθόλου αύριο, υπερβολή μεθαύριο.
Η εκπαίδευση δεν είναι πρόγραμμα. Είναι σχέση.
Τελικά
Ένα εκπαιδευμένο ζώο δεν είναι αυτό που υπακούει τυφλά. Είναι αυτό που νιώθει ασφάλεια μέσα στη σχέση του με τον άνθρωπο.
