Κάπου μας είπαν ότι ένα κατοικίδιο πρέπει να είναι ήσυχο, υπάκουο και πάντα «καλό».
Κανείς όμως δεν μας είπε ότι είναι ζωντανό πλάσμα με χαρακτήρα, όρια και συναισθήματα.
Κι έτσι, όταν κάτι δεν πάει όπως το φανταστήκαμε, η ενοχή πέφτει πάνω μας — ή πάνω στο ζώο.
Το λάθος που κάνουμε σχεδόν όλοι
Δεν περιμένουμε να γνωρίσουμε το ζώο μας. Περιμένουμε να προσαρμοστεί σε εμάς.
Σκύλοι που «τραβάνε» στη βόλτα.
Γάτες που απομακρύνονται.
Ζώα που αγχώνονται χωρίς εμφανή λόγο.
Δεν είναι κακή συμπεριφορά. Είναι ασυμφωνία προσδοκιών.
Κανείς δεν μας έμαθε πώς να συμβιώνουμε
Μάθαμε:
-
τι να ταΐζουμε
-
πότε να τα βγάζουμε βόλτα
-
ποια παιχνίδια να αγοράζουμε
Δεν μάθαμε:
-
πότε χρειάζονται χώρο
-
πότε ζητούν επαφή
-
πότε απλώς… υπάρχουν
Όταν σταματάς να “διορθώνεις”, αρχίζεις να καταλαβαίνεις
Η σχέση αλλάζει όταν:
-
σταματάς να συγκρίνεις το ζώο σου με άλλα
-
σταματάς να το πιέζεις να “συμπεριφερθεί σωστά”
-
αρχίζεις να παρατηρείς χωρίς να κρίνεις
Και τότε, σχεδόν πάντα, το πρόβλημα μικραίνει μόνο του.
Το σημαντικότερο που μπορείς να θυμάσαι
Δεν είσαι κακός κηδεμόνας. Είσαι άνθρωπος που δεν του έμαθαν πώς είναι η πραγματική συμβίωση με ένα ζώο. Και αυτό — ευτυχώς — μαθαίνεται.