Το πρόβλημα δεν είναι «πολύπλοκο». Είναι συγκεκριμένο.
Στην Ελλάδα, τα αδέσποτα δεν είναι φυσικό φαινόμενο.
Είναι ανθρώπινο αποτέλεσμα.
-
ανεξέλεγκτες γεννήσεις
-
εγκατάλειψη
-
μη εφαρμογή νόμων
-
απουσία ουσιαστικής πρόληψης
Όλα γνωστά. Όλα καταγεγραμμένα.
Και όμως, όλα επαναλαμβάνονται.
Οι Δήμοι δεν «δεν μπορούν». Πολύ συχνά, δεν θέλουν.
Θεσμικά, οι Δήμοι έχουν την ευθύνη. Πρακτικά, οι περισσότεροι μεταθέτουν την ευθύνη.
-
πρόχειρα καταφύγια
-
ελάχιστες στειρώσεις
-
αναθέσεις χωρίς έλεγχο
-
διαχείριση «για τα χαρτιά»
Το αποτέλεσμα; Να σώζουν ζώα ιδιώτες και εθελοντές, ενώ το κράτος απλώς παρακολουθεί.
Η φιλοζωία μας είναι συχνά επιφανειακή
Η Ελλάδα δεν πάσχει από έλλειψη συναισθήματος. Πάσχει από έλλειψη συνέπειας.
-
Αγαπάμε τα ζώα, αλλά «όχι μέσα στο σπίτι».
-
Συγκινούμαστε, αλλά «όχι με ευθύνη».
-
Διαμαρτυρόμαστε, αλλά «όχι με συμμετοχή».
Η φιλοζωία ως συναίσθημα είναι εύκολη.
Η φιλοζωία ως πράξη είναι σπάνια.
Οι νόμοι υπάρχουν. Η εφαρμογή όχι.
Η νομοθεσία για τα ζώα στην Ελλάδα δεν είναι ανύπαρκτη. Είναι ανενεργή.
-
εγκατάλειψη που σπάνια τιμωρείται
-
παράνομες αναπαραγωγές που συνεχίζονται
-
έλεγχοι σχεδόν μηδενικοί
Όταν δεν υπάρχουν συνέπειες, η παραβατικότητα γίνεται κανονικότητα.
«Δεν φταίμε όλοι» — κι όμως, φταίμε
Όχι με τον ίδιο τρόπο. Αλλά με το ίδιο αποτέλεσμα.
Φταίμε:
-
όταν προσπερνάμε
-
όταν λέμε «δεν είναι δικό μου θέμα»
-
όταν θεωρούμε το αδέσποτο αναπόφευκτο
Κάθε κοινωνία έχει τα ζώα που ανέχεται.
Το ντοκιμαντέρ «TAKIS» δεν είναι εξαίρεση. Είναι κατηγορητήριο.
Το TAKIS δεν δείχνει έναν «ήρωα».
Δείχνει το κενό που αφήνουμε όλοι οι υπόλοιποι.
Όταν ένας άνθρωπος κάνει όσα θα έπρεπε να κάνει ένα οργανωμένο σύστημα, τότε το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη λύσεων. Είναι η έλλειψη βούλησης.
Τι θα σήμαινε πραγματική αλλαγή (και γιατί δεν γίνεται)
-
μαζικές, υποχρεωτικές στειρώσεις
-
αυστηροί έλεγχοι & πρόστιμα
-
εκπαίδευση από το σχολείο
-
διαφάνεια στη διαχείριση πόρων
Δεν γίνονται γιατί:
-
δεν «φαίνονται» πολιτικά
-
δεν φέρνουν ψήφους
-
δεν είναι άμεσες
Η προστασία των ζώων είναι μαραθώνιος. Και η Ελλάδα προτιμά τα εύκολα σπριντ.
Χωρίς ωραιοποιήσεις: αυτή είναι η αλήθεια
Τα αδέσποτα δεν είναι ντροπή. Η αδιαφορία είναι.
Και όσο συνεχίζουμε να μιλάμε για «αγάπη στα ζώα» χωρίς ευθύνη, τόσο οι δρόμοι θα γεμίζουν με πλάσματα που πληρώνουν τις δικές μας επιλογές.
Το ερώτημα δεν είναι «τι φταίει».
Το ερώτημα είναι: μέχρι πότε θα κάνουμε ότι δεν βλέπουμε;
Δεν γράφουμε αυτά τα κείμενα για να κατηγορήσουμε. Αλλά για να σταματήσουμε να λέμε ψέματα στον εαυτό μας.