Όταν μιλάμε για την θέσπιση ορίων και κανόνων στην συμβίωση με τον σκύλο μας σε κάποιους ακούγεται αυστηρό ενώ σε κάποιους άλλους φαίνεται ανούσιο και περιττό. Από την άλλη όταν αναφερόμαστε στην ανατροφή των παιδιών σχεδόν όλοι συμφωνούν στην αναγκαιότητα τους προκειμένου να μεγαλώσουν σωστά. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Ο πρώτος λόγος είναι η εσφαλμένη αντίληψη που έχουμε για την φύση του σκύλου και ο δεύτερος λόγος είναι ότι λανθασμένα πιστεύουμε πως τα όρια και οι κανόνες τον περιορίζουν.
Για να μπορέσουμε να τον κατανοήσουμε και να τον καθοδηγήσουμε σωστά πρέπει πρώτα να καταλάβουμε ότι ο σκύλος είναι ένα πλάσμα αγελαίο. Αυτό σημαίνει ότι είναι γενετικά «προγραμματισμένος» να ζει σε ομάδες (π.χ. φυσική του οικογένεια ή αδέσποτη αγέλη) μέσα στις οποίες υπάρχουν όρια, κανόνες και ιεραρχία. Συνεπώς όταν αποκτούμε έναν σκύλο είναι ευθύνη μας να του δείξουμε όσο πιο απλά γίνεται το σωστό και το λάθος και να του δώσουμε την δυνατότητα να ζήσει με τον τρόπο που η ίδια του η φύση έχει ορίσει, μέσα στη νέα του οικογένεια.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που όταν αποκτούν ένα κουτάβι ή έναν ενήλικο σκύλο δείχνουν την αγάπη τους δίνοντας του απεριόριστη ελευθερία χωρίς καμία καθοδήγηση, πιστεύοντας ότι αυτό είναι το σωστό. Η αλήθεια είναι διαφορετική καθώς η υπέρμετρη ελευθερία φέρνει ανεξέλεγκτες καταστάσεις και κατά κανόνα την υπέρμετρη τιμωρία. Έτσι οι σκύλοι που είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν και χαρακτηρίζονται από τους ανθρώπους τους ως «καλομαθημένοι» είναι συνήθως αυτοί που διορθώνονται ή τιμωρούνται κατ΄επανάληψη από τους ίδιους. Αυτό συμβαίνει συχνότερα στους μικρόσωμους σκύλους οι οποίοι κρίνονται ως ανασφαλείς, νευρικοί και «κομπλεξικοί» λόγω του μικρού μεγέθους τους. Στην πραγματικότητα αυτοί οι σκύλοι έχουν τις περισσότερες ανεπιθύμητες συμπεριφορές σε σχέση με τους υπόλοιπους λόγω της λανθασμένης ανθρώπινης προσέγγισης απέναντι τους (υπερβολικά χάδια, υπερβολική προσοχή, έλλειψη ορίων και κανόνων κτλ.).
Όταν ένας σκύλος μπαίνει σε μια ανθρώπινη οικογένεια το μεγαλύτερο λάθος είναι ότι θεωρείται δεδομένο ότι ξέρει τα πάντα. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να του μάθουμε εμείς τα πάντα ξεκινώντας από το μηδέν και να του δείξουμε το σωστό και το λάθος βάζοντας απλά όρια και κανόνες. Κανένας σκύλος δεν μπορεί να διαχωρίσει τις επιθυμητές από τις ανεπιθύμητες συμπεριφορές αν δεν του τις έχουμε μάθει και αν δεν είμαστε συνεπείς απέναντι του. Έτσι τον αδικούμε και τον μπερδεύουμε με το να τον μαλώνουμε όταν πηδάει πάνω μας ή όταν ζητιανεύει στο φαγητό από την στιγμή που μέσα στην ημέρα θα τον χαϊδέψουμε ή θα τον ταΐσουμε (άρα θα τον επιβραβεύσουμε) όταν ξανακάνει ακριβώς το ίδιο. Για να είμαστε δίκαιοι μαζί του πρέπει να μάθουμε να του μιλάμε σε μια γλώσσα που μπορεί πραγματικά να καταλάβει.
Η αγάπη χωρίς καθοδήγηση είναι η τέλεια παγίδα που στήνουμε στον σκύλο και στην μεταξύ μας σχέση χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Ένας σκύλος που μας σέβεται και μας εμπιστεύεται θα κερδίσει με την σειρά του την εμπιστοσύνη μας και περισσότερη ελευθερία εντός και εκτός σπιτιού, περισσότερες βόλτες και περισσότερο χρόνο μαζί μας σε διάφορες εξωτερικές δράσεις. Αντιθέτως ένας κακομαθημένος σκύλος θα περιοριστεί επειδή δεν μας αφήνει να φάμε, επειδή δεν μπορεί να διαχειριστεί τον ερχομό των καλεσμένων ή την παρουσία άλλων σκύλων στον περίπατο ή σε μία καφετέρια.
Η σωστή ανατροφή του σκύλου μας, η αρμονική συμβίωση και η δημιουργία μιας κοινής ευτυχισμένης ζωής είναι δική μας υπευθυνότητα και όχι κάτι που συμβαίνει τυχαία. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ο σκύλος που έχουμε είναι ο σκύλος που φτιάχνουμε μέσα από τα ναι και τα όχι μας, τις καθημερινές συνήθειες και τις συμπεριφορές μας!
